Column - Na 75 jaar een Moluks monument

Het waren fantastische feestdagen. Koningsdag, afgelopen maandag, de overwinning van Excelsior op FC Utrecht op zondag en zaterdag de winst van Feyenoord op Groningen.

Maar die 25e april vond in Capelle, Krimpen en andere gemeenten in Nederland een groter feest plaats. Een feest dat weinig aandacht kreeg, maar o zo belangrijk was voor honderdduizenden mensen in ons land. Op 25 april wordt ieder jaar de dag herdacht dat in 1950 de Republiek der Zuid-Molukken (Republik Maluku Selatan, RMS) werd uitgeroepen. Deze onafhankelijke staat kwam er weliswaar nooit, maar wat niet is kan nog komen.

De Molukse vlag wordt steevast op 25 april gehesen en op diverse plekken in ons Capelle hing deze rode vlag, met links drie smalle strepen (blauw, wit, groen) aan de gevels. Ook in De Kuip is deze vlag al jaren te zien en dat heeft onder meer te maken met oud-speler Giovanni van Bronckhorst. Met Victor, zijn vader, spelen we wekelijks walking voetbal, al was pa-lief vier maanden op reis naar onder meer de Molukken. Zo rustig en bescheiden als Gio en Victor zijn bijna alle mensen die hun roots op de Indonesische eilanden hebben liggen.

In Capelle is Joost Manusama waarschijnlijk de bekendste inwoner van Molukse afkomst, zoals dat vaak wordt genoemd. En het was dan ook niet meer dan logisch dat onze burgervader afgelopen zaterdag aanwezig was om Janus Kolanus een lintje op te spelden. Janus is nauw betrokken bij het monument dat binnenkort wordt onthuld ter ere van het feit dat 75 jaar geleden de eerste mensen de Molukken inruilden voor Nederland.

Onder meer in Capelle en Krimpen kwamen groepen mensen te wonen die namens ons land hadden gestreden in de oorlog tegen de Japanse bezetters. Zo’n 12.500 voormalige KNIL-militairen en hun gezinnen vestigden zich in Nederland. Nu, 75 jaar later, wonen baby’s van toen en hun nabestaanden in Capelle.

Jarenlang werkte ik met Eddie Titahena, dominee Nel Pattiasina, Simon Hitijahubessy, Door Kaya, Rose Huliselan, Mathilde, Ferdinand, Anneke, Leonie, tal van ouders en natuurlijk de vele leerlingen fijn samen. Mensen waar je op kon rekenen. Bescheiden, nooit op de voorgrond tredend, maar wel echte Capellenaren. Hulde aan Janus en alle mensen die zich samen inzetten voor alle anderen!

Cor Hulsbus