Nadia liet ‘stommemie’ op haar zij tatoeëren: ‘Ik wil weer werken, leuke dingen doen en vooral niet ziek zijn’

1 uur geleden Nieuws

Regio - Op haar linkerzij liet Nadia Tiana Galla (27) het woord ‘stommemie’ tatoeëren. Een blijvende herinnering aan alles wat ze heeft doorstaan sinds bij haar acute myeloïde leukemie (AML) werd vastgesteld: de angst, de behandelingen, maar vooral de kracht om door te gaan.

“Voor anderen betekent het woord stommemie misschien niets, maar voor mij vertelt het een groot verhaal”, steekt de inwoonster van Krimpen aan de Lek van wal. “Het komt uit de film Achtste Groepers Huilen Niet, waarin hoofdpersoon Akkie in plaats van leukemie altijd ‘stommemie’ zegt. Want leukemie is niet leuk. Het is mijn symbool van overleven en hoe ver ik ben gekomen.”

Leven getekend door lichamelijke tegenslag

Nadia doet haar verhaal in de nabijheid van haar moeder Caroline. “Door alle behandelingen ben ik wat vergeetachtig geworden. Mijn moeder kan me aanvullen.”

Het is ook niet niets wat de jonge Nadia voor haar kiezen heeft gekregen. Haar leven wordt getekend door lichamelijke tegenslag en ziekenhuisopnames. “Als kind had ze geregeld ernstige klachten, zoals zware hoofdpijn en ontstekingen”, vertelt Caroline. “Nadia werd diverse keren in het ziekenhuis opgenomen en onderging verschillende operaties. Rond haar negende kreeg ze de diagnose ziekte van Behçet, een zeldzame, chronische ontstekingsziekte. Jaren later bleek ze echter trisomie 8 te hebben, een nog zeldzamere afwijking. Dit kan gepaard gaan met ontstekingsklachten die op de ziekte van Behçet lijken.”

‘Ik wist niet beter’

“Het ziek zijn heeft mijn jeugd beheerst”, zegt Nadia. “Maar ik wist ook niet beter. Ik ging zo goed en zo kwaad als het ging naar school, rondde de opleiding tot verzorgende IG af en vond werk in de zorg. Eerst in een verpleeghuis en vanaf 2018 in de thuiszorg in Bergambacht.”

Door trisomie 8 had ze een verhoogde kans op acute leukemie. Dat kregen ze tijdens een gesprek in het ziekenhuis te horen. “Het gekke is dat die boodschap op dat moment niet echt tot ons doordrong”, vertelt Caroline. “Misschien stonden we niet meer open voor slecht nieuws en dachten we: ‘het zal onze deur toch wel een keer voorbijgaan?’ Een jaar later kwam de diagnose alsnog.”

Het begon met een opmerking van een cliënt in de thuiszorg. Die zag dat Nadia flink was afgevallen. Zelf had ze het ook gemerkt, maar omdat haar gewicht door ziekte vaker schommelde, sloeg ze niet meteen alarm. Op 3 juni 2024 liet Nadia bloed prikken. De uitslagen waren niet goed. Een beenmergpunctie bracht de oorzaak aan het licht: acute myeloïde leukemie. AML dus, een vorm van bloedkanker. “Daarna ging alles heel snel.”

IJs en sterretjes

In het Erasmus MC kreeg de familie het behandelplan te horen. Haar moeder, zus en twee broers waren erbij. Nadia mocht dat eerste weekend nog naar huis. Ze besloot er bewust van te genieten. “Ik ben met mijn zus gaan winkelen en met dierbare mensen uit eten geweest. Er waren cadeautjes omdat ik daarna een paar weken in het ziekenhuis moest blijven en de serveersters dachten daardoor dat ik jarig was. Ze kwamen met ijs en sterretjes naar onze tafel. We hebben het maar zo gelaten en het feestje meegevierd.”

Daarna volgden de opnames en zware chemotherapie. Tijdens zo’n kuur mocht Nadia haar kamer niet verlaten, omdat ze te kwetsbaar was voor infecties. “Dat opgesloten zitten vond ik verschrikkelijk. Ik vroeg iedere arts of ik even mijn kamer uit mocht. Soms kon het voor een scan, helemaal ingepakt. De muren kwamen op me af.”

Het dieptepunt beleefde ze toen ze door alle ellende niet meer kon eten en een pijnpomp kreeg. Nadia: “Ook toen ik te horen kreeg dat ik geen kinderen meer kon krijgen, was dat een flinke klap. Maar ik wilde het ook overleven, dus je gaat door.”

Haar doneren

Ze wilde niet wachten tot ze door de chemo haar haar zou verliezen en liet haar zus, die kapster is, de schaar erin zetten. “Ik had vaker mijn haar gedoneerd en wilde dat nu ook doen.” Inmiddels is haar haar terug, mét krullen. “Die wilde ik altijd al hebben”, zegt ze lachend. “Dus ik heb er ook iets mee gewonnen.”

Voor de noodzakelijke stamceltransplantatie werd gelukkig een donor gevonden. “Ik was zo blij. Die man, die anoniem is gebleven, heeft me een kans op een nieuw leven gegeven. Ik wil daarbij van de gelegenheid gebruikmaken om aandacht te vragen voor Stichting Matchis, dat stamceldonoren werft. Vooral jonge donoren zijn hard nodig. Je kunt er een leven mee redden.”

Niet klagen

In januari 2025 hoorde ze dat de donorcellen waren aangeslagen. Het herstel ging stap voor stap. “Pas toen drong tot haar door wat er allemaal was gebeurd”, vertelt moeder Caroline. “Tijdens de behandelingen was ze vooral bezig met beter worden. Daarna kom je erachter dat het leven van anderen niet heeft stilgestaan.”

Nadia ondervindt nog dagelijks de gevolgen van de ziekte en de behandeling. Caroline: “Klagen doet ze niet, maar ze heeft zenuwpijn overgehouden aan de chemotherapie en kampt met chronische afstotingsverschijnselen na de transplantatie. Onder meer haar huid en ogen zijn erg droog en ze ziet minder goed. Wat dit allemaal op de langere termijn betekent, is nog onzeker.”

‘Kan best giftig zijn’

In juni 2025 liet ze ‘stommemie’ tatoeëren. “Als een soort afsluiting, al ben ik er natuurlijk nog niet klaar mee”, zegt ze hierover. Op haar linkerbeen had ze eerder een slang laten zetten. “Ik kan soms best giftig zijn”, zegt ze met de nodige zelfspot.

Nadia hoopt ooit weer in de thuiszorg te werken. Ze heeft contact gehouden met haar oude team. “Ik ben gek op mijn werk en als het even kan, wil ik weer aan de slag. Daarnaast vooral leuke dingen doen en mijn eigen leven leiden. Ik ben wel klaar met ziek zijn.”

Deel je verhaal

Heb jij een tatoeage met een mooi, ontroerend, grappig of opmerkelijk verhaal? Stuur ons dan een korte beschrijving van je tattoo en vertel wat deze voor jou betekent. Een foto is ook welkom. Mail je reactie naar redactie.ijsselenlekstreek.nl en vermeld daarbij je woonplaats. Dan zie je jouw tattoo misschien later terug in Het Kontakt.