Plotseling overlijden Jan Timmer laat zijn sporen na: ‘verdriet, maar ook ongeloof’
NieuwsREGIO • Arjenne Timmer probeert zo goed en zo kwaad als het kan haar leven op te pakken na het plotselinge overlijden van haar man Jan. “Het moet en het gaat ook wel, maar het blijft moeilijk.”
De datum - 4 juli - zal nooit meer hetzelfde zijn. “Het was ook nog eens onze trouwdag”, zegt Arjenne. “Jan had net voor zijn overlijden een restaurant gereserveerd, waar we die avond zouden dineren. Het mocht niet zo zijn.”
Haar man stond zo’n beetje in de hele Krimpenerwaard, maar ook in Capelle, bekend als ‘razende reporter’. Eerst voor De Havenloods en IJssel en Lekstreek, later voor Het Kontakt en Regio-Voetbal. Hij stierf die dag in het harnas: op zijn werkkamer, achter de computer.
‘Er bekroop me een naar gevoel’
“Jan reed ook als chauffeur voor de Stichting Dagbesteding Krimpenerwaard. Hij zou die middag invallen, maar kwam niet opdagen”, blikt Arjenne, die de stichting leidt, terug. “Ik werd gebeld of ik wist waar hij was, maar kreeg hem ook niet te pakken. Jan was altijd wel iets te laat op zijn afspraken, maar dit was niets voor hem. Toen ik zag dat hij al enkele uren niet op WhatsApp geweest was, bekroop me een naar gevoel. Ik besloot naar huis te rijden. Daar aangekomen stond zijn auto voor de deur, wat vreemd was, want Jan had meerdere afspraken die middag.”
Eenmaal binnen zakte de moed haar in de schoenen: “Vaak riep hij me al tegemoet: ‘Hé Jen, ben je thuis?’ Nu bleef het stil en werd mijn voorgevoel bevestigd. Jan zat schuin weggezakt achter zijn computer. Eén schoen aan, de andere klaar om aan te trekken. Een kop inmiddels koude koffie op zijn bureau, zijn schrijfmap en sigaretten ernaast.”
Een hartstilstand had de 63-jarige Jan fataal getroffen. “Hij zag er heel vredig uit, de dood had hem echt overvallen. Later hoorde ik van de arts dat ook als ik er bij geweest was, ik niets voor hem had kunnen doen.”
Vervolgens kwam Arjenne in de spreekwoordelijke achtbaan terecht. “De ‘tamtam’ ging op sociale media snel rond. Ik moest gelijk iedereen inlichten die dichtbij Jan stond en schoot in de regelstand”, memoreert ze.
‘Niet normaal hoeveel steunbetuigingen we hebben gehad’
Het werd een week waarin duidelijk werd hoe geliefd Jan op Lekkerkerk was én ver daarbuiten. “Niet normaal hoeveel steunbetuigingen we hebben gehad. Het condoleren hebben we bewust in ‘Amicitia’ gedaan, want er werd een grote toeloop verwacht. Dat bleek, er waren die avond honderden mensen die ons de hand hebben geschud. Dat heeft ons heel goed gedaan. Ook de uitvaart zelf werd een mooie en warme bijeenkomst, waarin Jan recht is gedaan als ‘mensenmens’.”
Ze glimlacht en zegt vervolgens: “Jan hield wel van aandacht. Achteraf zeiden we tegen elkaar: ‘Hij zal ervan genoten hebben’.”
‘Beetje afstand nemen’
De week erna besloot ze met zoon Jeroen naar de camping in Drenthe te gaan, waar hun caravan stond opgesteld: “Even een beetje afstand nemen, want zo’n eerste week word je geleefd. Ook in de caravan was het heel moeilijk natuurlijk met Jan’s spullen, zoals een opengeslagen boek en zijn sloffen, om ons heen.”
Over zoon Jeroen gesproken: hij is hun oudste kind, daarna kwamen Maarten en Laura. Jeroen heeft een beperking en had een speciaal plekje in Jan zijn hart. Bekend is de ‘papadag’, waarbij Jan iedere maandag met zijn zoon zijn afspraken afwerkte. Steevast volgde daarvan een verslag op Facebook, met vele likes daaronder.
“Jeroen pakte het verlies van zijn vader en vooral grote vriend eerst dapper op, maar hij heeft het er nu moeilijk mee. We blijven het benoemen en steunen hem natuurlijk extra waar we kunnen.”
Inmiddels heeft Arjenne weer fulltime haar baan als directeur van de stichting Dagbesteding Krimpenerwaard opgepakt. Een stichting die ze zelf opzette en inmiddels is uitgegroeid tot een ijzersterke organisatie die zo’n 170 mensen met een beperking binnen de regio een zinvolle dagbesteding geeft.
“Het is hard werken, maar ook heel dankbaar om te doen. Beiden waren we altijd druk in de weer, maar toch hadden we ook volop tijd voor elkaar. ’s Avonds lekker een crimi kijken ofzo, dat vonden we heerlijk. Jut en Jul noemden we onszelf ook wel.”
‘De vonk sloeg al snel over’
Ze ontmoetten elkaar tijdens het badminton in Arjenne’s voormalige woonplaats Alblasserdam. “Jan werd mijn badmintontrainer, waarbij de vonk al snel oversloeg. We trouwden en verhuisden naar Capelle aan den IJssel, de toenmalige woonplaats van Jan. Hij wist dat ik liever in de polder woonde en hield zijn ogen tijdens zijn krantenwerk dan ook open. De keuze viel op een woning in Lekkerkerk, waar we in 1991 gingen wonen. Nooit spijt van gehad.”
Jan had het wel eens over stoppen met werken op termijn. “We schelen zes jaar, ik ben 58. ‘Hou eens op’, zei ik dan, ‘ik werk nog even door’. Dan antwoordde hij: ‘Ik wil ook eigenlijk helemaal niet aan stoppen denken’.”
Vervolgens: “Wat overheerst is natuurlijk verdriet, maar ook ongeloof. Hij is letterlijk uit het leven gerukt. Ik vind het ook voor Jan zelf zo jammer. Hij had nog zoveel plannen en wilde als familieman veel tijd doorbrengen met zijn kinderen en oogappel, kleinzoon Jens. Daarnaast zich uitleven in zijn hobby’s motorrijden, zingen in de band Kors en kamperen. Maar, alsof het zo moest zijn, zei hij een paar weken voor zijn overlijden dat hij een mooi leven heeft gehad.”
‘Door alle voornemens kan een streep’
“Hoe ik de toekomst nu zie?”, besluit Arjenne. “Blanco, vooral dat. Door alle voornemens kan een streep. Maar nieuwe plannen komen wel weer. Dat heeft tijd nodig.”
Robert van der Hek
