Claire Petit: tussen trots en teleurstelling op Paralympics
SportCapelle - Vooraf hoopt de Capelse paraskister Claire Petit op een medaille tijdens de Paralympische Spelen in Italië. Ze bleef uiteindelijk met lege handen achter, maar kijkt toch met een warm gevoel terug.
De Capelse Claire Petit stond bovenaan de piste in Paralympische Winterspelen 2026, de frisse berglucht inademend. Ze was 22, vol ambitie en vastberadenheid. Vooraf had ze gehoopt op een medaille. Ze wist dat ze het in zich had. Maar topsport laat zich niet plannen.
Tevredenheid overheerst
Toch, als ze nu terugkijkt op haar tijd in Italië, overheerst een warm gevoel. “Ik heb het enorm naar mijn zin gehad” vertelt ze. Wat haar misschien nog wel het meest is bijgebleven, is de ongekende steun. Niet alleen vanuit Nederland, maar ook vanuit het Italiaanse publiek. De tribunes zaten vol, voller dan ze ooit had meegemaakt.
Tijdens haar afdaling merkte ze er weinig van—dan is er alleen focus, snelheid en techniek, maar daarbuiten voelde ze de energie overal.
Gemengde gevoelens
Haar prestaties? Die laten een gemengd gevoel achter. Tijdens trainingen voelde ze zich sterk, zelfverzekerd zelfs. Maar in de wedstrijden kwam het er nét niet helemaal uit. “Dat vind ik jammer” zegt ze eerlijk.
Toch was er één moment waarop alles wél klopte: de Super G. Daar liet Claire zien wat ze kan. Met een krachtige en gecontroleerde run eindigde ze knap als zesde. Een uitstekende prestatie, al voelde het ook als een gemiste kans. De aansluiting met de top vier was klein. Heel klein. En juist dat maakt het verschil op dit niveau.
Prima sfeer in de groep
Niet alles verliep zoals gehoopt. De Super Combinatie bracht haar minder voldoening, en de slalom blijft een onderdeel waar ze nog niet volledig haar draai in heeft gevonden. Maar ondanks die sportieve ups en downs was er één constante: de teamspirit.
Samen met haar ploeggenoten en de begeleiding van NOC*NSF vormde ze een hecht team. De sfeer was goed, ontspannen zelfs. Er werd gelachen, gesteund en samen beleefd. Wanneer ze zelf niet in actie kwam, stond Claire langs de kant om haar teamgenoten aan te moedige, behalve die ene dag bij de slalom, toen hevige sneeuwval het zicht en de bereikbaarheid van de piste bemoeilijkte.
Vakantie
Na de Spelen viel er een soort stilte. Het seizoen was voorbij. Tijd om los te laten. Even niet denken aan tijden, bochten of prestaties. Claire kijkt ernaar uit om rust te nemen, op vakantie te gaan, en haar hoofd leeg te maken. “Na die teleurstellingen was ik er ook wel even klaar mee” geeft ze toe.
Volgend hoofstuk
Maar die rust is tijdelijk. In de zomer wacht alweer het volgende hoofdstuk: intensieve trainingsweken op Papendal, vijf dagen per week werken aan kracht en conditie. Stap voor stap bouwen richting een nieuw seizoen, en nieuwe kansen.
Veel aandacht
De aandacht rondom haar prestaties was dit keer groter dan ooit. De livestreams werden massaal bekeken, met tienduizenden kijkers. Zelf kreeg ze er weinig van mee tijdens de Spelen. Daarvoor was ze te gefocust. Maar later, zegt ze met een glimlach, gaat ze alles rustig teruglezen.
En ergens, diep vanbinnen, weet ze het al: dit was nog maar het begin.
Over vier jaar staat Claire Petit er weer, tijdens de Paralympische Spelen in de Franse Alpen. Sterker. Ervarener. En klaar om opnieuw de strijd aan te gaan, dit keer misschien wel voor het podium.
Johan Sepers