Mijn Woon(p)(st)ad
Ik ben geboren en opgegroeid in een sociale huurwoning niet ver van het centrum van de plattelandsgemeente Lopik. Een woning die toe was aan een renovatiebeurt en er nu, ruim 40 jaar later, nog steeds staat. Met mijn ouders en twee zussen verhuisd naar het pittoreske stadje Schoonhoven naar een grotere koopwoning. Een plaats waar ik nu met veel plezier kom, maar waar ik me niet echt heel erg thuis heb gevoeld.
Tijdens mijn studententijd in Rotterdam had ik een kleine kamer met uitzicht op een blinde muur, vlakbij Hofplein, met een goede bereikbaarheid van het centrum. Vervolgens verder gaan studeren in een flat achthoog, aan de rand van Nijmegen, met z’n achten op een gang, met twee gezamenlijke toiletten en één telefoon met internetverbinding.
Elke dag een eind fietsen naar de universiteit en het centrum, gelukkig wel in de buurt van bossen. Na mijn studie terugverhuisd naar Rotterdam naar een groot particulier huurappartement driehoog aan een drukke weg in de buurt van het Centraal Station, zonder lift en met veel trappen, maar wel tegenover een mooi groot stadspark.
Met de komst van de kinderen verhuisd naar een koop eengezinswoning met tuin in een ‘nieuwe’ wijk in Capelle aan den IJssel. Een rustige wijk, gericht op kinderen, met eigenlijk alleen de broodnodige voorzieningen. Een woning waar ik nog steeds met plezier in woon, helaas ver van de bossen. Al jaren ben ik werkzaam voor een middelgrote woningcorporatie.
Zo ziet mijn woonpad eruit. Als nummer twee op de kieslijst van de ChristenUnie maak ik me namens de ChristenUnie sterk voor goed en betaalbaar wonen. Ik hecht erg aan het dorpse en groene karakter van Capelle en pleit voor hoogbouw aan de randen van de stad. Toeval? Gezien mijn geschetste woonpad, denk ik van niet.