Foto:

Column Sophie Dijkgraaff: Verliefd

  Column

Capelle - Dit is de column van Sophie Dijkgraaff in de krant van deze week.

 

Ik miste ze al een paar dagen en voor een tobberd als ik ben leverde dat de nodige hoofdbrekens op. Was ik niet goed genoeg voor ze geweest? Ze hadden toch voldoende eten gehad? De vetbol slingerend aan de seringenboom leverde het bewijs van wel, het netje was nog goed gevuld. Voelden ze zich misschien teveel nadat bouwvakkers met hun luide stemmen en drillende boren mijn balkon innamen voor een opknapbeurt van de muren? De vragen tolden door mijn hoofd, een antwoord bleef uit. De winterkoning was samen met vriend pimpelmees vertrokken naar een voor mij onbekende bestemming.

Niet alleen ik leek met de hele kwestie in de maag te zitten. Zodra ik tegen het aanbreken van de ochtend mijn huis verliet voor een nieuwe werkdag werd ik door een vogelkoor toegefloten. Geen helder, vrolijk getjilp dat normaal weerklinkt bij het begin van een zonovergoten lentedag maar een snerpend gefluit die ik alleen maar kon toekennen aan een gepikeerde vogelgemeenschap. Of was mijn fantasie op drift geraakt? Geen idee. En vragen aan zo'n stel gevleugelde schreeuwers heeft ook geen zin.
Laat ik op dit punt een lang verhaal flink inkorten. Dagen vloeiden over in weken. De seringenboom toonde tussen de talloze vetbollen, pindaslingers en al het andere wat een mens kan verzinnen om vogels te plezieren, zijn belofte voor een bloemrijk voorjaar. Dikke knoppen kleurden lichtgroen. In het Schollebos spotte ik op een vroege hazelaar het eerste citroenvlindertje. 't Leven ging weer zijn gangetje.
Tot een paar dagen geleden. Na het openen van de lamellen zag ik … mijnheer Pimpelmees met aan zijn zijde een nieuwe verschijning in de vorm van mevrouw Pimpelmees. Het verliefde stel danste en zong dat het een lieve lust was. 't Levert mij wel een nieuw probleem op ... zouden ze de aanvliegroute naar het nestkastje vinden...

Shopbox

Meer berichten