Foto: Foto:

Column Gerard Vermeeren: Acht landen, zeven dagen

  Column

Capelle - Dit is de column van Gerard Vermeeren uit de krant van deze week.

Vanuit Capelle aan den IJssel vertrek ik in oostelijke richting over de A12 en passeer na ruim een uur de Duitse grens. Al gauw komt de aandrang harder te gaan rijden. Niet om sneller op mijn bestemming te geraken, maar gewoon omdat het mag. Na vele uitvaarten - Ausfahrt - bereik ik de grens met Oostenrijk. Kortstondig - zo'n tien minuten - ben ik binnen de landsgrenzen, want de grens met Liechtenstein doemt al op. Ik bevind me tussen de zwarte nummerplaten met FL, die enigszins oud Italiaans aandoen. Voor de nacht heb ik een plek gevonden aan de Rijn, waarvandaan ik de lichtjes op de Zwitserse berg - de Gauschla - vloeiend zie overlopen in de sterrenhemel.
De volgende ochtend wandel ik over de Alte Rheinbrücke - de enige houten brug over de Rijn - Zwitserland binnen. De 135 meter lange overkapte en daardoor dichte constructie is in 1901 opgetrokken en verbindt beide oevers. Vanaf hier kan ik het hele land in één oogopslag zien. Dezelfde middag neem ik de stenen brug ernaast die me direct leidt naar de 3, die ik richting Zürich neem.
'Pissoir ohne wasser' staat er te lezen in de kelder van mijn favoriete koffieketen. Ik sta voor een urinoir bij van één van de elf Starbucks die Zürich rijk is. Vanaf mijn overnachtingsplek fietste ik in twintig minuten langs het meer naar het centrum. Het wemelt er van de bruggen in tegenstelling tot de zeven die het hele land Liechtenstein rijk is. Ik tel wel vijftien bruggen in de stad over de Limmat vanaf de Zürichsee. Bruggen die een wirwar aan straten en steegjes aan beide oevers verbinden. Vanaf een afstand vallen alle wegen weg. De stad is niet meer dan een samengeklonterd geheel van bouwsels.
In de avond is het een aaneenschakeling van lichtjes. Ik sla het gade onder het flauwe schijnsel van de maan die het water tussen mij en de stad laat dansen.
De 1, de 5 en tenslotte de A4 sleurt me door de nacht naar Luxemburg en vervolgens een druilerig België binnen. De reis is bijna ten einde, want het achtste land is hetzelfde als het eerste.

Meer berichten