Column Gerard Vermeeren: Het plein, ons plein


Foto:

Column Gerard Vermeeren: Het plein, ons plein

  Column

Capelle - Ik zit in bad en de zon valt in het water. Net achter de badrand zie ik hem zinken. Het is rustig op het plein waar het een drukte van jewelste kan zijn. Het plein dat ‘s zomers geregeld bevolkt wordt door zo’n dertig kinderen. Touwtje springend, watergevechten houdend of voetballend tot de zon onder gaat. Nu is het stil, want er ligt geen sneeuw en het is al bijna donker en koud.



Het plein heeft geen naam, het is een hofje waarvan er zovelen zijn aan een doorgaande weg. De bewoners noemen het wel ‘ons plein’, maar dat staat op geen enkel bord. De speeltoestellen op het plein zijn echter wel van ‘ons’. Zo ook de geparkeerde auto’s, maar niet de vogels die ze onderschijten en ook niet de bomen waarvandaan ze dat doen. Het plein heeft ook een pleinapp, waarin onder andere overlast gemeld wordt. Meestal overlast die in het verschiet ligt en soms achteraf. Zo’n achterafje eindigt meestal met een ‘sorry’ van de veroorzaker.

Op het plein houden de bewoners ook jaarlijks een barbecue, waaraan nagenoeg iedereen deelneemt. Lief en leed wordt er jaarlijks tweemaal gedeeld, want met kerst is er ook een buitenborrel. Met name deze twee evenementen maken van het plein, ons plein.

Oranje kleurt het plein eens in de twee jaar en door Lieke Martens zelfs vaker. Dit is echter meer het werk van een paar voetbalsupporters die er wonen. Eén keer was het een Oranjefeest van allemaal, maar dat kwam omdat Koningsdag thuis gevierd moest worden. Krijttekeningen sierden de muren en een springkussen stond op de parkeerplaatsen. Spelletjes en vlaggen maakten het buurtfeest compleet. De koning was trots op ons en ons plein. Je wordt maar één keer vierenvijftig tenslotte.

Het plein ligt er verlaten bij, slechts een enkeling laat zijn hond uit. A je to!
Dit is mijn plein, ons plein, het plein.

Shopbox

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden