Foto:

Wikken en wegen, wordt het gaan op blijven

Ik heb er goed over nagedacht, alle voors en tegens opgeschreven, sommige argumenten weer doorgekrast en aangevuld met nieuwe, schrijft Sophie Dijkgraaff deze week in haar column. Om helemaal zeker te zijn toerde ik met de auto verschillende keren over de Haringvlietbrug naar het eiland Goeree-Overflakkee. In een klein dorp staat een mooi dijkhuis te koop dat telkens als ik voor de deur sta lijkt te schreeuwen: 'Koop mij!'

Wordt het gaan of blijven?

Vrienden aan wie ik mijn plannen ontvouwde, veranderden mijn naam spontaan in Lotje Getikt. 'Wedden dat je spijt krijgt' en 'Dat is wel heel ver van de bewoonde wereld.' Meningen die ik één voor één kon weerleggen. Bij spijt is er altijd een weg terug en het einde van de bewoonde wereld? Kom op zeg. Met de auto of bus ben je in een half uurtje in Rotterdam. Dat is sneller dan met de bus van de Koperwiek naar mijn huidige appartement in Schollevaar. Want ondanks alle vernieuwingen binnen onze stad geldt het 'Busje komt zo' nog steeds niet voor alle bewoners. Tot zover dit zijspoor.

Waarom naar Goeree-Overflakkee? Afgelopen week, pootjebadend langs de kust van het Haringvliet en genietend van de voorbij tuffende bootjes, kwam deze vraag bij me op. In gedachten liep ik de lijst met afwegingen nog eens door. Drie woorden bleven hangen: rust, ruimte, natuur. Daarbovenop, in het dorp dat ik bezocht hoorde ik mensen elkaar nog begroeten. Kom daar in de stad nog maar eens om. Na een welgemeende begroeting komt er vaak niets terug. Of ik moet de toegeworpen blikken meetellen.
Opnieuw nam ik geen beslissing.
Dat gebeurde pas vanmorgen toen ik door het Schollebos fietste. Opnieuw van de Koperwiek naar huis – in tien minuten. Ineens besefte ik: voor rust, ruimte en natuur hoef ik helemaal niet weg. En de teruggroet? Die denk ik er in het vervolg zelf wel bij!

Shopbox

Meer berichten